Interview met Peter Schinkel, oprichter Wakibi

Geplaatst in tijdschrift “WENDING” en in tijdschrift “Inzicht”.

Door: MONIQUE DODERLEIN DE WIN

Peter Schinkel over zijn keerpunt…

Al op 18-jarige leeftijd had Peter Schinkel (31) een eigen bedrijf: hij ontwierp toen een methode waarmee je vaker gevonden wordt in zoekmachines op het internet.
Dit werd een groot succes.
Op het moment dat Peter besloot te stoppen (1,5 jaar geleden) met deze activiteit had hij samen met twee partners drie bedrijven met in totaal 75 werknemers.

Peter was klaar met de commercie. Hij had veel verdiend en van huis uit had hij mee gekregen dat je moet delen. Het was voor hem belangrijk om iets terug te doen. Daarop besloot hij om een tijdje van zijn spaargeld te gaan leven en een half jaar als vrijwilliger voor een liefdadigheidsinstelling te gaan werken. Dit waren allemaal megaorganisaties. Peter was daardoor een klein radertje in een groot geheel en dat beviel hem helemaal niet. Hij was immers gewend om eigen baas te zijn.

Toen ontdekte hij Kiva, een internationale, gerespecteerde organisatie op het gebied van microfinanciering, waarbij je zelf projecten uitkiest om in te investeren. Het geleende geld gaat rechtstreeks naar de aanvrager en er blijft dus niets aan de beruchte strijkstok hangen.

Het ondernemersbloed begon weer te stromen en zo ontstond het idee om een Nederlandse tak op te richten onder de naam: Wakibi. Binnen een jaar waren er 125 vrijwilligers. Inmiddels draait Wakibi op volle toeren en zijn er al 2414 leningen verstrekt. www.wakibi.nl

Meestal gaat een keerpunt vooraf aan een grote gebeurtenis.
Gebeurtenissen die domweg op je pad zijn gekomen, die je niet zelf gezocht hebt, die je zijn overkomen, die het lot je heeft gebracht. Je weet gewoon: dat was het moment, toen is er in mij iets gekeerd.

Waar lag jouw keerpunt? “Als kind was ik al verbolgen over het onrecht dat sommige mensen het zo goed hebben en anderen zo slecht. Het probleem raakte mij toen al, maar een (bijdrage aan een) oplossing had ik niet. Daarover heb ik altijd het gevoel gehad dat ik een bijdrage zou willen/moeten leveren aan het oplossen van deze ongelijkheid.

Een virusinfectie die zorgde dat ik drie maanden thuis moest zitten en een vakantie in Indonesië waar ik met eigen ogen kon zien hoe sommige mensen leven onder de armoedegrens zorgde ervoor dat ik hier weer meer mee bezig was. Toen ik een vriend, die niet op de juiste plek zat qua werk, adviseerde dat hij iets anders moest gaan zoeken besefte ik dat dit voor mijzelf ook gold.”

Kon je door deze gebeurtenis van buitenaf eindelijk toegeven aan dat wat je altijd al in je droeg maar binnen jezelf eerst moest overwinnen? “In mijn geval moest ik vooral het gevoel overwinnen dat ik mijn collega’s en medeoprichters in de steek liet, omdat we samen nog met een ontzettend leuke klus bezig waren (een bedrijf opzetten/ uitbouwen) maar voor het gevoel nog niet klaar waren. Toen ik besefte dat een bedrijf nooit af is en ik, als ik daarop zou wachten, altijd hetzelfde zou blijven doen, heb ik de knoop doorgehakt.”

Waarom heb je toen niet gekozen voor beide? Nee, dat wilde ik niet. Ik wilde juist een vast patroon doorbreken.

Of we het echt naar ons zin hebben in ons werk heeft alles te maken met de vraag of wat we doen past bij wat ons werkelijk beweegt. Herken je dat? “De organisatie op het gebied van zoekmachine marketing oprichten was ontzettend leuk om te doen, maar primair gedreven op financiële motieven en motieven op het gebied van zelfontplooiing. Wakibi sluit echt aan bij het leveren van een kleine bijdrage aan het oplossen van een probleem dat ik al jaren zag en waarvan ik vond dat er meer aan gedaan zou moeten worden.”

Het is wel anders dan ik had verwacht. Wat ik vooral lastig vind om aan te wen­nen is de overgang van het hebben van een organisatie met 75 werknemers naar een organisatie met maar één fulltimer en de rest vrijwilligers. Ik heb een zakelijke werkwijze, zeker ook bij Wakibi, dat verschilt niet met een winstgevend eigen bedrijf. Het verschil zit in de motivatie, die is niet meer zakelijk. Ik sta nu persoonlijk 100% achter het doel dat ik nastreef. Voorheen had ik een commercieel en financieel doel en daar hoefde ik niet 100% achter te staan, dat was puur business. Dit voedt me omdat het aansluit bij wat ik belangrijk vind.

Maar al te vaak raken we ontmoedigd omdat we te ver vooruitkijken, we den­ken dat de inspanning te veel van ons vergt, dat de top te hoog is. Het gevolg is vaak dat we weer “omkeren” naar het oude.

Wat hield jou gemotiveerd? Wat hield je weg bij de veiligheid en geborgenheid van je verleden? “Ten eerste is dit iets waar ik zelf ook geregeld last van heb als ik te ver voor­uitkijk. Wat helpt is dat ik ergens uit enthousiasme in stap, zonder alle moge­lijke problemen/inspanningen die ik tegen ga komen te beseffen. Wat dat betreft ben ik soms een naïeve optimist en vaak gewoon niet bezig met de pro­blemen die nog gaan komen.”

Wat is de meest negatieve conse­quentie van de keuze voor jou en wat is de meest positieve consequentie? “De meest negatieve consequentie is dat ik verder weg woon van familie en veel vrienden (ik woonde voorheen in Enschede bij mijn familie in de buurt). Wat ook niet positief is, is het feit dat ik nu het opgebouwde spaargeld aan het opmaken ben zonder dat daar direct inkomsten tegenover staan. De meest positieve consequentie is dat ik werk aan iets waar iedereen enthousi­ast over is en vaak aan wil bijdragen. Dat geeft een enorme boost.”

Altijd worden we geconfronteerd met invloeden van buitenaf. Tijdens een keerpunt ontmoeten we nogal wat doemdenkers op onze weg. Heb jij dat ook ervaren en hoe ging je daarmee om? “Ja, dat heb ik ook wel ervaren, maar (ook als ze gelijk hadden) heb ik dat gewoon botweg genegeerd en mijn eigen pad gekozen.”

Verandering betekent dat je afscheid moet nemen van een oude, bekende situatie en met een nieuwe, onbekende situatie wordt geconfronteerd. Soms is het niet het oude of het nieuwe dat ons van ons stuk brengt, maar de tussenlig­gende periode.

Heb je tips, adviezen om die tus­senliggende periode goed door te komen? “Onzekerheid betekent dat je niet weet wat je kunt verwachten, maar dus ook dat je continu verrast kunt worden. Stel jezelf de vraag ‘wat is het ergste dat er kan gebeuren’. Als je een oplos­sing hebt voor het antwoord dat daarop volgt, dan is er dus eigenlijk geen pro­bleem. En zorg dat je de juiste mensen om je heen hebt en maak daar tijd voor.”

Juiste mensen? Wie zijn dat voor jou? Voor mij zijn dat mijn persoonlijke vrien­den en mijn familie die me steunen.

Door ‘te keren’ kom je verder. Waarin heeft dit keren jou verder gebracht? “In het besef dat je je soms kunt ver­eenzelvigen met een functie of een rol, maar dat dat niet is wie je bent. Ik heb het gevoel dat ik iets meer afstand heb genomen van de rol die ik speelde en wat meer laat zien wie ik zelf ben.”

Door je op je diepste verlangens en ambities te richten ontdek je niet alleen het beginpunt van je leven, maar ook de bron ervan, je reden van bestaan, het leven waartoe je bent voorbestemd.

Herken je dat? Ja, dat herken ik zeker. Dit wil ik. Dit is mijn taak. Ik wist dat altijd al. Voelde dat ook duidelijk in mijn vorige baan, mijn verlangens en ambities werden niet bevredigd. Nu wel.

Als we niet langer vasthouden aan de illusie van zekerheden  en het onzekere gaan vertrouwen, dan zal het onzekere ons leiden, denk je niet? Af en toe ben ik zeker wel onzeker en dan vooral ten aanzien van het financi­ele. Maar weet je, het ergste wat me kan gebeuren is dat ik een baan moet gaan zoeken en Wakibi erbij moet gaan doen.

Ik las ooit: Als je kunt zijn wie je bent, kun je ook worden wie je wilt zijn… Dat herken ik wel. Ik speelde lang een rol, de rol van zakenman omdat ik die functie had. Ik gedroeg me zoals ik dacht, dat mijn zakelijke omgeving van mij verwachtte. Ik heb nu ervaren, als je kunt loslaten dat je iets moet uitstralen dan geeft dat veel rust en mogelijkheden en dan word je vanzelf wie je wilt zijn.

 


 

 

 

 

 

 

 

page1image10368